Ο Mark Ronson ρεμιξάρει το pistol of fire των Kings of Leon. Interesting but not much!
Μια απάντηση για τον αντιλαϊκισμό
Πριν από 9 χρόνια
Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2009
Kings of Leon's Mark Ronson remix of 'Pistol Of Fire' makes the top spot of must-hear tracks this week
Ο Mark Ronson ρεμιξάρει το pistol of fire των Kings of Leon. Interesting but not much!
Lily Allen & her boobs!!!
This boob keeps poppin' out!!
C'mon Lily. We saw it. Enough! You event text it to Kaiser Chiefs frontman! And you are not blashing. I'm gonna spank you!
Nick Vertigo - My pj's & my boots EP
Nick Vertigo presents his new EP, "My pj's & my Boots".
The story behind this title is appearances by Mischa Barton & Rachel Bilson out & about on their pj's combined with great boots. Apparently is not just them. It is a Hollywood new trend. Reportedly the person tha
t started this trend is... PARIS HILTON ofcourse! Well that trend totally inspired me and I wrote two electro house traxx. My pj's & my boots and Weekend Started. It is now out from Solid Fabric Recordings. You can find it and buy it on http://www.beatport.com
t started this trend is... PARIS HILTON ofcourse! Well that trend totally inspired me and I wrote two electro house traxx. My pj's & my boots and Weekend Started. It is now out from Solid Fabric Recordings. You can find it and buy it on http://www.beatport.com
Cover: 
visit:
Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2009
Νέο live album από τους Coldplay -δωρεάν-
Οι Coldplay ετοιμάζουν ένα νέο live album το οποίο θα προσφέρουν εντελώς δωρεάν στους fans μέσω του internet κατά την διάρκεια των εμφανίσεων τους τ
ον Σεπτέμβρη. O frontman της μπάντας, Chris Martin δήλωσε στην The Sun: "Αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι να δώσουμε ένα live album δωρεάν." Ο τραγουδιστής είπε ότι η ιδέα πίσω από το project είναι να παρέχουν ένα διάλειμμα στους fans τους που παλεύουν με την οικονομική κρίση."
ον Σεπτέμβρη. O frontman της μπάντας, Chris Martin δήλωσε στην The Sun: "Αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι να δώσουμε ένα live album δωρεάν." Ο τραγουδιστής είπε ότι η ιδέα πίσω από το project είναι να παρέχουν ένα διάλειμμα στους fans τους που παλεύουν με την οικονομική κρίση."Ζητάει συγνώμη..
Μία εβδομάδα μετά την σύλληψη του για τον ξυλοδαρμό της Rihanna, o Chris Brown ζητά συγνώμη και δηλώνει πολύ άσχημα ψυχολογικά. Ο Chris πριν τα βραβεία Grammy έσπασε την σιωπή του και είπε: "Words cannot begin to express how sorry and saddened I am over what transpired". Βιάστηκαν όπως φαίνεται να τον εντάξουν στην κατηγορία του Gentleman που όπως όλοι ξέρουμε πρόκειται για την νέα τάση στην hip hop σκηνή. Gents over Gs. Δηλαδή όχι ναρκωτικά, οπλοκατοχή, βία, ύβρις και homeboy outfit. Mας ξεγέλασε. Τώρα όλοι οι μουσικοκριτικοί, ο Τύπος και το myspace (το οποίο έχει ξεκινήσει μια καμπάνια κραξίματος) είναι εναντίον του με τον hip hop mogul, Jay-Z να δηλώνει για τον Brown: "Eίναι νεκρός". Στην αρχή σκιάχτηκα γιατί αν μίλαγε ο παλίος J σίγουρα δεν εννοεί μόνο δισκογραφικά. Πάντως το μέλλον του Chris Brown στην μουσική είναι αμφίβολλο. Σύμφωνα με την Αστυνομία του Los Angeles άφησε την 19χρονη r&b star με τρομακτικές πληγές στο πρόσωπο και δαγκωματιές στους ώμους και στα χέρια. Φωτογραφίες έχουν διαρεύσει στο internet.
Green Day strike back with political punk new album
Οι Green Day ξαναχτυπούν τα ράφια των δισκάδικων με πολιτικοποιημένο punk και νέα τουρνέ!!!
Παραθέτω περιγράφη in the studio
As reported, the 16-track album is broken into three acts — Heroes and Cons, Charlatans and Saints, and Horseshoes and Handgrenades — and Dirnt told AP magazine that the songs “speak to each other the way the songs on [Bruce Springsteen’s] Born to Run speak to each other. I don’t know if you’d call it a ‘concept album,’ but there’s a thread that connects everything.” The songs are defiant, but also defiantly hopeful, referencing the unsettled political climate as well as more personal and generational turmoils. Its blend of claustrophobia, freedom and urgency is well illustrated by the album’s cover art, which depicts a tight shot of a young couple kissing against a graffiti-covered wall.
The title track quickly kicks into a familiar Green Day three-chord blast, but morphs into multiple movements like some of the more rock-opera-heavy numbers on American Idiot. “My generation is zero/I never made it as a working class hero,” Armstrong sings, making a reference to the John Lennon track the band covered in 2007. After a big drum breakdown, the song winds into a slower “Bohemian Rhapsody” moment. By contrast, “Know Your Enemy” is a straight-ahead rock song with a chanty “oh-way-oh-way” refrain. Opening powerfully like an AC/DC track, Cool drums furiously as Armstrong sings “Silence is th
e enemy so give me revolution.”
“Before the Lobotomy” is one of a handful of Breakdown tracks where Armstrong breaks into an uncharacteristically sweet singing voice and voyages into his limber upper register. Lyrics are answered by darts of guitar, and the band inserts pauses and breathing room between the music and vocals. At first Armstrong sings of “dreaming of another place and time where my family are from” but as the song progresses he’s pointing a finger at “Charlatans of lost memories like the end of the century.”
“March of the Dogs” is the most punky and overtly political of the six tracks. Built on big punches of guitar and classic shout and response vocals, Armstrong spits, “I want to know who’s allowed to breed/All the dogs who never learned to read/Missionaries, politicians/And the cops of a new religion.” It’s a biting indictment of contemporary religion that starts intense and never lets up, even for a marching-drum bridge.
Armstrong’s serene vocals reappear on the mid-tempo rocker “Restless Heart Syndrome.” Returning to the line “know your enemy,” Billie Joe advises, “Know what ails you/impales you… you’re a victim of the system.” The track takes a dramatic kick into its loud section, and its neat four-chord structure turns on a minor note. And “21 Guns” has a dash of “Boulevard of Broken Dreams” to it — the track opens slowly with acoustic guitar, adding piano and other instruments until it opens up into a big, lush, super-melodic chorus. “Lay down your arms, give up the fight,” Armstrong croons. “Throw up your arms into the sky, you and I.” After a quick guitar solo and what sounds like a few pretty lines of harmonium, the song concludes with a hopeful finality.
The title track quickly kicks into a familiar Green Day three-chord blast, but morphs into multiple movements like some of the more rock-opera-heavy numbers on American Idiot. “My generation is zero/I never made it as a working class hero,” Armstrong sings, making a reference to the John Lennon track the band covered in 2007. After a big drum breakdown, the song winds into a slower “Bohemian Rhapsody” moment. By contrast, “Know Your Enemy” is a straight-ahead rock song with a chanty “oh-way-oh-way” refrain. Opening powerfully like an AC/DC track, Cool drums furiously as Armstrong sings “Silence is th
e enemy so give me revolution.”“Before the Lobotomy” is one of a handful of Breakdown tracks where Armstrong breaks into an uncharacteristically sweet singing voice and voyages into his limber upper register. Lyrics are answered by darts of guitar, and the band inserts pauses and breathing room between the music and vocals. At first Armstrong sings of “dreaming of another place and time where my family are from” but as the song progresses he’s pointing a finger at “Charlatans of lost memories like the end of the century.”
“March of the Dogs” is the most punky and overtly political of the six tracks. Built on big punches of guitar and classic shout and response vocals, Armstrong spits, “I want to know who’s allowed to breed/All the dogs who never learned to read/Missionaries, politicians/And the cops of a new religion.” It’s a biting indictment of contemporary religion that starts intense and never lets up, even for a marching-drum bridge.
Armstrong’s serene vocals reappear on the mid-tempo rocker “Restless Heart Syndrome.” Returning to the line “know your enemy,” Billie Joe advises, “Know what ails you/impales you… you’re a victim of the system.” The track takes a dramatic kick into its loud section, and its neat four-chord structure turns on a minor note. And “21 Guns” has a dash of “Boulevard of Broken Dreams” to it — the track opens slowly with acoustic guitar, adding piano and other instruments until it opens up into a big, lush, super-melodic chorus. “Lay down your arms, give up the fight,” Armstrong croons. “Throw up your arms into the sky, you and I.” After a quick guitar solo and what sounds like a few pretty lines of harmonium, the song concludes with a hopeful finality.
Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2009
Justice is served
JUSTICE IS SERVED
.jpg)
H ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΑΠΟΔΟΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ELECTRONICA...
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!! ΑΠΟ ΤΟΝ NICK VERTIGO (myspace.com/nickvertigo)
Οι Justice είναι μια σχετικά καινούργια μπάντα στον χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής που ακούστηκε έντονα σε διεθνές επίπεδο το 2007 και μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έπεισε και τους πιο δύσπιστους electro heads ότι ήρθαν για να μείνουν. Εν όψη μιας δύσκολης περιόδου που περνάει η ηλεκτρονική μουσική αλλά και γενικότερα η μουσική βιομηχανία οι Justice, κατάφεραν να ξεχωρίσουν από τον σωρό σκουπιδιών που κατακλύζει τα charts και τα ραδιόφωνα.
Οι Justice αποτελούνται από δύο ιδιόρρυθμους γάλλους μουσικούς τον Gaspard Auge, με το χοντρό, παράξενο μουστάκι και τον Xavier de Rosnay, με το ανορεξικό, chinese chic look. Οι δύο τους ξεκίνησαν να δουλεύουν μαζί γράφοντας δύο κομμάτια για μια συλλογή που σατίριζε την Eurovision όντας ακόμη φοιτητές στο κολέγιο. Η πρώτη τους όμως «επιτυχία» ήρθε το 2003 όταν συμμετέχοντας σε έναν remix διαγωνισμό για τον ραδιοφωνικό σταθμού του κολεγίου τους στο Παρίσι έκαναν remix για τους Simian το οποίο και υπογράφτηκε από την Ed Banger, την μεγαλύτερη Γαλλική electro δισκογραφική. Έναν χρόνο αργότερα ο διάσημος dj και μουσικός παραγωγός, DJ Hell συμπεριέλαβε το remix των Justice στο roster της εταιρείας του, International Deejay Gigolo Records καθιστώντας το, τεράστια επιτυχία στην Γαλλία.
.jpg)
Μετά από την κυκλοφορία τους, «Never be alone» οι Justice άρχισαν να δουλεύουν πάνω σε remixes για αρκετά διάσημα groups της Γαλλίας όπως τους Daft Punk –διασημότερο ίσως συγκρότημα ηλεκτρονικής μουσικής στον πλανήτη- και τους Vicarious Bliss. Aκόμη συναντήθηκαν μουσικά με τον Fatboy Slim, τους Soulwax, τους Franz Ferdinand, τους N.E.R.D. (το συγκρότημα του πολύπλατινένιου αμερικανού ράπερ και παραγωγού της Madonna, Pharrell Williams) αλλά και την Britney Spears με αποτέλεσμα το όνομα τους να έχει εκτοξευτεί στα charts. Το πρώτο τους solo single «Waters of Nazareth» που κυκλοφόρησε το 2005 από την δισκογραφική τους Ed Banger έτυχε θερμής αποδοχής από διάσημους μουσικούς και djs όπως Tiga, 2manydjs και Erol Alkan.
Με αφορμή τον τίτλο αυτού του single, «Τα νερά της Ναζαρέτ» να αναφέρουμε για την ιστορία πως οι Justice επικαλούνται εαυτούς ως θρησκευόμενους και την μουσική τους «Christian electro club» που θα πει Χριστιανική ηλεκτρονική μουσική. Φυσικά η μουσική τους δεν έχει κανένα στοιχείο θρησκευτικής μουσικής, μπορεί όμως κάποιος να καταλάβει το «κόλλημα» τους από τον μεγάλο σταυρό που φοράει πάντα ο Gaspard αλλά και από τον ακόμα ποιο μεγάλο σταυρό που «στήνουν» σε κάθε τους dj set ανά τον κόσμο ακριβώς μπροστά από τα μηχανήματα με τα οποία παίζουν μουσική. Προσέτι ο σταυρός αποτελεί και το επίσημο λογότυπο του group.
Με αφορμή τον τίτλο αυτού του single, «Τα νερά της Ναζαρέτ» να αναφέρουμε για την ιστορία πως οι Justice επικαλούνται εαυτούς ως θρησκευόμενους και την μουσική τους «Christian electro club» που θα πει Χριστιανική ηλεκτρονική μουσική. Φυσικά η μουσική τους δεν έχει κανένα στοιχείο θρησκευτικής μουσικής, μπορεί όμως κάποιος να καταλάβει το «κόλλημα» τους από τον μεγάλο σταυρό που φοράει πάντα ο Gaspard αλλά και από τον ακόμα ποιο μεγάλο σταυρό που «στήνουν» σε κάθε τους dj set ανά τον κόσμο ακριβώς μπροστά από τα μηχανήματα με τα οποία παίζουν μουσική. Προσέτι ο σταυρός αποτελεί και το επίσημο λογότυπο του group.
Οι Justice νίκησαν το βραβείο «Best Video» στα MTV Europe Music Awards το 2006 για το hit τους, Justice vs Simian – “We are your friends”. Προς απογοήτευση των θαυμαστών τους οι ίδιοι δεν παρευρέθηκαν στην απονομή και το βραβείο το παρέλαβαν για αυτούς ο So Me, art director της Ed Banger Records και ο σκηνοθέτης του video clip, Jeremie Rozan. Προς έκπληξη όλων ο διάσημος ράπερ, συνθέτης και μουσικός παραγωγός Kanye West ανέβηκε στην σκηνή την ώρα της απονομής και είπε στο μικρόφωνο πως το βραβείο το άξιζε εκείνος και όχι οι Justice. Η σκηνή αυτή είναι αλησμόνητη και έχει καθημερινά αρκετά views στο YouΤube.
Παρόλα αυτά η διεθνής επιτυχία και αναγνώριση για τον Gaspard και τον Xavier ήρθε όταν κυκλοφόρησε από την Ed Banger το ντεμπούτο άλμπουμ τους με τίτλο, «†» τον Ιούνιο του 2007. Το πρωτο single του άλμπουμ ήταν το D.A.N.C.E. το οποίο ήταν υποψήφιο στην κατηγορία «Video of the year» στα MTV Europe Music Awards 2007. Το D.A.N.C.E. χάρισε στο group μια υποψηφιότητα στην κατηγορία «Best dance recording» στα 50στά Grammy Awards ενώ το άλμπουμ τους, «†» ήταν υποψήφιο στην κατηγορία «Best Electronic/Dance album» στα ίδια βραβεία.
Παρόλα αυτά η διεθνής επιτυχία και αναγνώριση για τον Gaspard και τον Xavier ήρθε όταν κυκλοφόρησε από την Ed Banger το ντεμπούτο άλμπουμ τους με τίτλο, «†» τον Ιούνιο του 2007. Το πρωτο single του άλμπουμ ήταν το D.A.N.C.E. το οποίο ήταν υποψήφιο στην κατηγορία «Video of the year» στα MTV Europe Music Awards 2007. Το D.A.N.C.E. χάρισε στο group μια υποψηφιότητα στην κατηγορία «Best dance recording» στα 50στά Grammy Awards ενώ το άλμπουμ τους, «†» ήταν υποψήφιο στην κατηγορία «Best Electronic/Dance album» στα ίδια βραβεία.
Το video clip για το κομμάτι τους Stress σε σκηνοθεσία του Romain Gavras (γιος του Κώστα Γαβρά) απαγορεύτηκε από πολλούς τηλεοπτικούς σταθμούς σε όλο τον κόσμο εξαιτίας της απεικόνισης ομάδας νεαρών να προβαίνουν σε βανδαλιστικές πράξεις φορώντας μπουφάν με τον σταυρό-σύμβολο του group. Οι Justice μετά τον αποκλεισμό του από τα ηλεκτρονικά μέσα, το ανέβασαν στο YouTube την 1η Μαΐου του 2008 και μέσα σε 24 ώρες το είχαν παρακολουθήσει 14.000 άνθρωποι. Το 2008 βρίσκει τους Justice να κάνουν remix το «electric feel» των MGMT ενώ έχουν υπογράψει ένα mix για την διαφημιστική καμπάνια του οίκου Dior για το 2009. Τα ρούχα που σχεδιάζουν, τα προαναφερθέντα «μπουφάν», ζώνες και τον σταυρό του Gaspard θα τα βρείτε αποκλειστικά στη boutique «Betina» Αναγνωστοπούλου 29 στο Κολωνάκι.
Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2009
Ακούω, διαβάζω, βλέπω...
Διαβάζω, ακούω, βλέπω... Δεν έχουμε νερό να πιούμε, δεν έχουμε λεφτά, δεν έχουμε παιδεία, δεν έχουμε οικονομία, δεν έχουμε υγεία, δεν έχουμε ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ!. Διαβάζω, ακούω, βλέπω... Έρχεται η οικονομική μας καταστροφή σε 3 χρόνια. Ο Ομπάμα είναι ο γιός του Σατανά. Η Ε.Ε. μας έχει στην μπούκα. Διαβάζω, ακούω, βλέπω... Ο Αλέξης. Διαβάζω, ακούω, βλέπω... Ανεργία. Διαβάζω, ακούω, βλέπω... Οι αγρότες. Διαβάζω, ακούω, βλέπω... Η Eurovision. Διαβάζω, ακούω, βλέπω... Το 2012 θα πεθάνουμε όλοι. Διαβάζω, ακούω, βλέπω... Πετρούλα. Διαβάζω, ακούω, βλέπω... Άγιος Βαλεντίνος, καταναλωτισμός.
Διαβάζω, ακούω, βλέπω... σκατά.
Δεν μπορεί... Δεν μπορεί να είναι τόσο χάλια. Και αν είναι επιλέγω κάτι άλλο
Διαβάζω... Κική Δημουλά Εύλεκτη η απόσταση. Ακούω... Jay-Z Dirt off your shoulders. Βλέπω... Milk.
Διαβάζω, ακούω, βλέπω... σκατά.
Δεν μπορεί... Δεν μπορεί να είναι τόσο χάλια. Και αν είναι επιλέγω κάτι άλλο
Διαβάζω... Κική Δημουλά Εύλεκτη η απόσταση. Ακούω... Jay-Z Dirt off your shoulders. Βλέπω... Milk.
Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2009
Veronica Guerin
Η ταινία «Veronica Guerin», είναι ένα εκπληκτικό φίλμ Μπρουκχαϊμερικής σχολής βασισμένο στην αληθινή ιστορία μιας Ιρλανδής δημοσιογράφου. Εκ πρώτης η ταινία δεν σου κάνει το κλικ γιατι θυμίζει τραγικά κάποιο ανεξάρτητο φιλμάκι χωρίς steady cam και χωρίς δικαιολογία για την απουσία αυτού.
Μετά το πρώτο κιόλας λεπτό αυτή η αίσθηση χάνεται και ο σκηνοθέτης σε βάζει καυτευθείαν στο τριπάκι ακολουθόντας την Ομηρική συνταγή In media res. Ξεκινάει λοιπόν απεικονίζοντας τον φόνο της Veronica Guerin (Cate Blanchett) από δύο άντρες πάνω σε μηχανή τον Ιούνιου του 1996 και μας πάει 18 μήνες πίσω στην ζωή της θανούσας.
Η Veronica Guerin είναι μια μαχητική δημοσιογράφος που εργάζεται για μια «φυλλάδα» την Sunday Independent. Η ίδια θεωρεί πως η καριέρα της δεν είναι και πολύ σπουδαία και πως τα κείμενα της δεν έχουν τίποτα ουσιαστικό να πούν. Θέλοντας να κάνει κάτι σημαντικό στην καριέρα της αποφασίζει να ξεσκεπάσει το κύκλωμα των ναρκωτικών στο Δουβλίνο που αποτελεί μάστιγα για την τοπική κοινωνία με αποτελέσμα έφηβοι να εκπορνεύονται για την δόση τους, παιδιά του δημοτικού να παίζουν δίπλα από τις σύριγγες και την εγκληματικότητα να είναι στο κόκκινο.
Ξεκινάει την έρευνα της από τους χρήστες και τα βαποράκια και σιγά-σιγά φτάνει στους dealers. «Φλερτάρει» με τις πηγές της από τον υπόκοσμο και πιο πολύ με τον John Traynor. Καθώς οι έρευνες τις προχωρούν το πράγμα σοβαρεύει επικίνδυνα. Την χτυπούν, την πυροβολούν και η ζωή του γιού της απειλείται. Η πηγή της αρχίζει να της δίνει ανακριβείς και ψεύτικες πληροφορίες για να δυσκολέψει το έργο της προστατεύοντας έτσι το αφεντικό του John Gillican αλλά και το τομάρι του. Της δίνει πληροφορίες για έναν άλλο εγκληματία, τον Gerry Hutch για να την αποπροσανατολίσει. Εκείνη τον κυνηγάει με μανία και ανακαλύπτει πως δεν έχει σχέση. Παρόλες τις δυσκολίες δεν εγκαταλείπει και καταλήγει νεκρή.
Ο Joel καταφέρνει με την σκηνοθεσία του να σε κρατήσει μακρυά από το ποπ κόρν και την κόκα (κόλα). Ομολογουμένως δεν μας έχει συνηθίσει σε κάτι τέτοιο. Μετά την pop/blockbuster δουλειά του για το κούφιο εσωτερικά Batman & Robin, τις μέτριες προσπάθειες με τα 8mm και Bad Company και το σασπενσαδόρικο μεν –τι μας νοιάζουν οι PRτζήδες- δε Phone booth έρχεται με αυτήν την ταινία να μας αποδείξει πως ξέρει τι θα πεί «ρεαλισμός». Πέρα από την προσωπική ιστορία που παρουσιάζει η ταινία και τα ηθικά δειλήματα του δημοσιογράφου καταδυκνείει και κάτι πολύ πιο σημαντικό. Πως ακόμα και μια κοινωνία που ζεί μέσα στη σήψη και την διαφθορά -με τον απόλυτο κατακερματισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και την αδιαφορία της ελίτ, του τύπου και της πολιτικής- μπορεί αν το θελήσει να σπάσει τα δεσμά της.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών δεν είναι και τόσο σημαντικές όσο της Cate Blanchett που κυριολεκτικά πήρε το έργο πάνω της. Ενσαρκώνει κινηματογραφικά την δημοσιογράφο Βερόνικα με εκπληκτικό τρόπο. Είναι ντελικάτη και γλυκιά όταν είναι με την οικογένεια της. Ευαίσθητη και φοβισμένη απο αυτά που της συμβαίνουν, όταν όμως βγαίνει στον δρόμο για το ρεπορτάζ δεν επιτρέπει σε κανέναν να την καταλάβει και να την επηρεάσει. Με μοναδική αριστοκρατική μαγκιά και αξιοθαύμαστο θάρος καταφέρνει να γίνει η νο.1 απειλή για τον υπόκοσμο ενώ με αινιγματικό χαμόγελο Mona Lisa και ύφος –θα σας στείλω στην στενή- έρχεται αντιμέτοπη με τους εχθρούς της.
Η ταινία αυτή έχει γίνει και αντικείμενο διδασκαλίας σε σχολές δημοσιογραφίας για τον τρόπο με τον οποίο σκιαγραφεί το πορτρέτο της πρωταγωνίστριας που βρίσκεται σε ηθικά δειλήματα. Το ηθικό δίλλημα είναι τα βάρη που πρέπει να επομιστεί ένας δημοσιογράφος προκειμένου να βγάλει την αλήθεια στο φώς. Η Guerin κράτησε τις αρχές της και έμεινε πιστή στις ιδέες της την στιγμή που ερχόταν σε επαφή με πολύ επικίνδυνους ανθρώπους της νύχτας όχι σε κάποιο μπάρ αλλά έξω από τα σπίτια τους στις πολυτελείς αυλές τους με το φώς της ημέρας. Η Guerin δεν εγκαταλείπει ούτε όταν απειλείται η ζωή της ούτε καν όταν απειλείται η ζωή της οικογένειας της.
Η λύση στο πρόβλημα είναι είτε να παραιτηθεί είτε να πληρώσει το τίμημα της ελευθεροτυπίας. Στις περισσότερες περιπτώσεις όλοι κάνουν πίσω και η ιστορία δεν ολοκληρόνεται όμως η Veronica Guerin δεν κάνει πίσω και πληρώνει με την ίδια της την ζωή. Οχι άδικα όμως αφού η κάθαρση επέλχεται με την απόδοση δικαιοσύνης και την εξαφάνιση του drug ghetto από την Ιρλανδία με την βοήθεια των εξαγριωμένων κατοίκων και της κυβέρνησης.
Ταινία βασισμένη σε αληθινή ιστορία. Διάρκεια 98 λεπτά. Παίζουν: Cate Blanchett, Gerard McSorley, Ciaran Hinds, Brenda Fricker. Σκηνοθεσία: Joel Schumacher. Σενάριο: Carol Doyle, Mary Agnes Donoghue. Παραγωγή: Jerry Bruckheimer.
Η ταινία «Veronica Guerin», είναι ένα εκπληκτικό φίλμ Μπρουκχαϊμερικής σχολής βασισμένο στην αληθινή ιστορία μιας Ιρλανδής δημοσιογράφου. Εκ πρώτης η ταινία δεν σου κάνει το κλικ γιατι θυμίζει τραγικά κάποιο ανεξάρτητο φιλμάκι χωρίς steady cam και χωρίς δικαιολογία για την απουσία αυτού.
Μετά το πρώτο κιόλας λεπτό αυτή η αίσθηση χάνεται και ο σκηνοθέτης σε βάζει καυτευθείαν στο τριπάκι ακολουθόντας την Ομηρική συνταγή In media res. Ξεκινάει λοιπόν απεικονίζοντας τον φόνο της Veronica Guerin (Cate Blanchett) από δύο άντρες πάνω σε μηχανή τον Ιούνιου του 1996 και μας πάει 18 μήνες πίσω στην ζωή της θανούσας.
Η Veronica Guerin είναι μια μαχητική δημοσιογράφος που εργάζεται για μια «φυλλάδα» την Sunday Independent. Η ίδια θεωρεί πως η καριέρα της δεν είναι και πολύ σπουδαία και πως τα κείμενα της δεν έχουν τίποτα ουσιαστικό να πούν. Θέλοντας να κάνει κάτι σημαντικό στην καριέρα της αποφασίζει να ξεσκεπάσει το κύκλωμα των ναρκωτικών στο Δουβλίνο που αποτελεί μάστιγα για την τοπική κοινωνία με αποτελέσμα έφηβοι να εκπορνεύονται για την δόση τους, παιδιά του δημοτικού να παίζουν δίπλα από τις σύριγγες και την εγκληματικότητα να είναι στο κόκκινο.
Ξεκινάει την έρευνα της από τους χρήστες και τα βαποράκια και σιγά-σιγά φτάνει στους dealers. «Φλερτάρει» με τις πηγές της από τον υπόκοσμο και πιο πολύ με τον John Traynor. Καθώς οι έρευνες τις προχωρούν το πράγμα σοβαρεύει επικίνδυνα. Την χτυπούν, την πυροβολούν και η ζωή του γιού της απειλείται. Η πηγή της αρχίζει να της δίνει ανακριβείς και ψεύτικες πληροφορίες για να δυσκολέψει το έργο της προστατεύοντας έτσι το αφεντικό του John Gillican αλλά και το τομάρι του. Της δίνει πληροφορίες για έναν άλλο εγκληματία, τον Gerry Hutch για να την αποπροσανατολίσει. Εκείνη τον κυνηγάει με μανία και ανακαλύπτει πως δεν έχει σχέση. Παρόλες τις δυσκολίες δεν εγκαταλείπει και καταλήγει νεκρή.
Ο Joel καταφέρνει με την σκηνοθεσία του να σε κρατήσει μακρυά από το ποπ κόρν και την κόκα (κόλα). Ομολογουμένως δεν μας έχει συνηθίσει σε κάτι τέτοιο. Μετά την pop/blockbuster δουλειά του για το κούφιο εσωτερικά Batman & Robin, τις μέτριες προσπάθειες με τα 8mm και Bad Company και το σασπενσαδόρικο μεν –τι μας νοιάζουν οι PRτζήδες- δε Phone booth έρχεται με αυτήν την ταινία να μας αποδείξει πως ξέρει τι θα πεί «ρεαλισμός». Πέρα από την προσωπική ιστορία που παρουσιάζει η ταινία και τα ηθικά δειλήματα του δημοσιογράφου καταδυκνείει και κάτι πολύ πιο σημαντικό. Πως ακόμα και μια κοινωνία που ζεί μέσα στη σήψη και την διαφθορά -με τον απόλυτο κατακερματισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και την αδιαφορία της ελίτ, του τύπου και της πολιτικής- μπορεί αν το θελήσει να σπάσει τα δεσμά της.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών δεν είναι και τόσο σημαντικές όσο της Cate Blanchett που κυριολεκτικά πήρε το έργο πάνω της. Ενσαρκώνει κινηματογραφικά την δημοσιογράφο Βερόνικα με εκπληκτικό τρόπο. Είναι ντελικάτη και γλυκιά όταν είναι με την οικογένεια της. Ευαίσθητη και φοβισμένη απο αυτά που της συμβαίνουν, όταν όμως βγαίνει στον δρόμο για το ρεπορτάζ δεν επιτρέπει σε κανέναν να την καταλάβει και να την επηρεάσει. Με μοναδική αριστοκρατική μαγκιά και αξιοθαύμαστο θάρος καταφέρνει να γίνει η νο.1 απειλή για τον υπόκοσμο ενώ με αινιγματικό χαμόγελο Mona Lisa και ύφος –θα σας στείλω στην στενή- έρχεται αντιμέτοπη με τους εχθρούς της.
Η ταινία αυτή έχει γίνει και αντικείμενο διδασκαλίας σε σχολές δημοσιογραφίας για τον τρόπο με τον οποίο σκιαγραφεί το πορτρέτο της πρωταγωνίστριας που βρίσκεται σε ηθικά δειλήματα. Το ηθικό δίλλημα είναι τα βάρη που πρέπει να επομιστεί ένας δημοσιογράφος προκειμένου να βγάλει την αλήθεια στο φώς. Η Guerin κράτησε τις αρχές της και έμεινε πιστή στις ιδέες της την στιγμή που ερχόταν σε επαφή με πολύ επικίνδυνους ανθρώπους της νύχτας όχι σε κάποιο μπάρ αλλά έξω από τα σπίτια τους στις πολυτελείς αυλές τους με το φώς της ημέρας. Η Guerin δεν εγκαταλείπει ούτε όταν απειλείται η ζωή της ούτε καν όταν απειλείται η ζωή της οικογένειας της.
Η λύση στο πρόβλημα είναι είτε να παραιτηθεί είτε να πληρώσει το τίμημα της ελευθεροτυπίας. Στις περισσότερες περιπτώσεις όλοι κάνουν πίσω και η ιστορία δεν ολοκληρόνεται όμως η Veronica Guerin δεν κάνει πίσω και πληρώνει με την ίδια της την ζωή. Οχι άδικα όμως αφού η κάθαρση επέλχεται με την απόδοση δικαιοσύνης και την εξαφάνιση του drug ghetto από την Ιρλανδία με την βοήθεια των εξαγριωμένων κατοίκων και της κυβέρνησης.
Ταινία βασισμένη σε αληθινή ιστορία. Διάρκεια 98 λεπτά. Παίζουν: Cate Blanchett, Gerard McSorley, Ciaran Hinds, Brenda Fricker. Σκηνοθεσία: Joel Schumacher. Σενάριο: Carol Doyle, Mary Agnes Donoghue. Παραγωγή: Jerry Bruckheimer.
Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2009
Nick Vertigo - People Always Leave
Hello guyz!! That's my new EP "People Always Leave". An electrofunk track with wacky beats & corcky sounds.
Download it for free from the link below:
Heyz! Αυτό είναι το νέο μου EP "People Always Leave" ένα electrofunk track με wacky beats και corcky sounds.
Κατεβάστε το δωρεάν από εδώ:
Ta!
Nick Vertigo
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
